„Сестра ми беше тепана од свои врсници, не можам да молчам“: Кате од Прилеп со силен апел до родителите

Врсничкото насилство кај учениците не е само „обична детска караница“, не е нешто што едноставно треба да се заборави и не е проблем што ќе исчезне ако за него молчиме. Зад секој удар, навреда или понижување стои дете кое може да остане со страв, несигурност и чувство да не сака да се врати во школо.

Затоа, Кате Ристеска Мацура реши јавно да се обрати до сите родители откако нејзината сестра била физички нападната и тепана од свои врсници.

„Денес можеби е туѓо дете, утре може да биде вашето“ - порачува таа, барајќи безбедно училиште за секое дете и поголема одговорност од сите возрасни. Таа апелира да не се потценува насилството и да се реагира навреме, пред последиците да станат посериозни.

СТОП ЗА НАСИЛСТВОТО ВО УЧИЛИШТАТА! 🛑

Денес не можам да молчам, затоа што кога е повредено дете, не е важно чие дете е – тоа е нечие дете, нечива сестра, нечие братче, нечие срце. ❤️

Мојата сестра беше физички нападната и тепана од свои врсници во училиштето. И можеби за некого тоа ќе биде само „детска караница“, „се скарале“, „деца се, ќе им помине“… Но за детето кое го доживеало тоа, не е само караница. Тоа е страв, болка, понижување и чувство на несигурност.

Никое дете не треба да се плаши да оди на училиште. Никое дете не треба да се враќа дома со солзи, повреди или страв дека следниот ден повторно ќе биде нападнато. Училиштето треба да биде место каде што децата се чувствуваат безбедно, заштитено и прифатено, а не место каде што ќе стравуваат од своите врсници.

Исто така, сакам да упатам порака и до родителите. Воспитувањето на едно дете не започнува во училиштето – започнува дома. Родителите мора да разговараат со своите деца, да ги учат на почит, култура, емпатија и да им објаснат дека никој нема право да тепа, навредува, понижува или малтретира друго дете.

Не е доволно само да кажеме: „Моето дете никогаш не би направило такво нешто.“ Треба да разговараме со него, да го следиме неговото однесување и да го научиме да разликува што е правилно, а што не е.

Не е нормално дете да расте со мислење дека е во ред да удри некого кога е луто. Не е нормално да се смееме на туѓата болка. Не е нормално група деца да напаѓа едно дете и останатите да гледаат и да молчат.

Родителите имаат огромна улога во тоа какви луѓе ќе станат нивните деца. Не ги учете децата дека треба да бидат „најјаки“, туку учете ги да бидат добри луѓе. Учете ги дека вистинската сила не е во тупаницата, туку во почитта, воспитувањето и способноста да му помогнеш на некој што е послаб или повреден.

А до оние кои гледаат насилство и молчат – не молчете. Денес можеби е туѓо дете, утре може да биде вашето.

И до училиштето, наставниците и сите институции кои се одговорни за безбедноста на децата: реагирајте навреме. Не чекајте насилството да стане уште поголемо за да сфатите колку е сериозно. Секое дете заслужува да биде заштитено.

Јас како сестра нема да молчам кога некој ја повредува мојата сестра. Не барам кавга, не барам одмазда и не посакувам никому зло. Барам правда, одговорност и безбедност за мојата сестра и за секое друго дете кое можеби денес молчи од страв.

Затоа, родители – воспитувајте ги своите деца дома. Учете ги да почитуваат. Учете ги да не повредуваат. Учете ги да не молчат кога гледаат неправда. А најмногу од сè, покажете им со својот пример какви луѓе треба да бидат.

Затоа што однесувањето на детето денес е сликата за човекот што ќе стане утре.

Да не чекаме нешто трагично за да сфатиме колку е сериозен проблемот.

🚫 СТОП ЗА ВРСНИЧКОТО НАСИЛСТВО!
❤️ ЗА БЕЗБЕДНО УЧИЛИШТЕ ЗА СЕКОЕ ДЕТЕ!
🤝 Воспитувањето започнува дома.